Dit blog is de eerste in een reeks van drie longreads over mijn meerdaagse trip door de Vogezen.

Staat de fiets goed op de drager? Ben ik niets vergeten? Ik sta op het punt om in de auto te stappen voor de reis naar Lièpvre. Dit kleine plaatsje is het begin- en eindpunt van mijn 3-daagse MTB fietstocht door de Vogezen. Met de Tour de Luxembourg nog vers op het netvlies ga ik dit keer beginnen aan een rit door de Vogezen. Een kleine 300 kilometer en 10.000 hoogtemeters maken het sportief ambitieus en tijdens de 6 uur durende autoreis heb ik genoeg tijd om me hier druk over te maken.

Eenmaal in Lièpvre blijkt de auberge gedateerd en doet hij gesloten aan. Na wat rondscharrelen word ik vriendelijk ontvangen door een oudere dame. Binnen is het rommelig en mijn kamer is eenvoudig. Na een goede maaltijd is het tijd om te gaan slapen. Er zijn geen gordijnen dus ik fabriceer zelf wat met het aanwezige beddengoed. Als laatste maak ik mijn tassen in orde voor de volgende dag. Ik ben er klaar voor!

Als ik de volgende ochtend naar buiten stap oogt de wereld somber. Dichte bewolking, regen en mist maken het niet direct aantrekkelijk om op de fiets te springen. Het speciaal aangeschafte regenjack kan dan ook direct in gebruik genomen worden. Here we go!

Easy going

De dag daarvoor had ik in de auto al de nodige hoogtemeters gemaakt maar toch begint mijn avontuur met een lange klim. Over een eenvoudig bospad begin ik rustig maar gestaag aan de rit van 92 kilometer en 3.000 hoogtemeters. Ik merk dat ik nog even moet wennen aan het navigeren in dit gebied... even omkeren dus! Ondertussen maakt de lange klim dat mijn regenjack de eigenschappen krijgt van een sauna en dus gaat het jack uit en wordt het tijd voor korte mouwen.

Het gebied waar ik fiets is zwaar bebost en van een uitzicht kan ik dan ook niet echt spreken. Wel kom ik langs mooie plekjes en met zachte kussentjes bekleedde picknickbanken zoals de cover foto laat zien. Ook maak ik al even kennis met de grilligheden van het gebied. Een korte steile klim maakt dat ik al even af moeten stappen... is dat een voorbode?

Tegenvaller.

VIRB0094
Dat dus. Na een flinke klim van een uur hoop je altijd dat er een beloning is in de vorm van een mooi uitzicht. Helaas! De wolken, mist en regen winnen het van de zon en dus krijg je vooral een kleine wereld in plaats van een prachtig uitzicht. Ik kan rustig doorfietsen en toch ook wel genieten van enkele singletracks en rotsachtige beklimmingen of korte afdalingen. Niet heel spectaculair, wel mooi!

Makkelijke maar mooie smalle paadjes langs de berg omhoog

De dagen hiervoor is er in dit gebied ook nog sneeuw gevallen. Zover heb ik er nog weinig van gezien maar nu ik richting de 1.000 meter klim wordt de berm langzaam wit en is de temperatuur gedaald naar een mooie 3 graden. Brrr!

Dit soort afwisseling is het betere werk en dat gevoel wordt versterkt als ik in het dorpje Fraize kom... Lunch! Ik beland in een kleine Auberge waar het goed gevuld is met bouwvakkers en kantoorlieden. Gezellig! Natuurlijk ga ik voor het Menu du jour en terwijl ik zit te eten merk ik pas hoe nat mijn spullen al zijn. Ik krijg het koud en dus stap ik na een afsluitende kop koffie snel weer op. Na de bosrijke ochtend geniet ik van het fietsen tussen de landerijen en glooiende heuvels. Heerlijk!

Zo is het genoeg!

Terwijl ik geniet van de weidse uitzichten begint het wolkendek verder dicht te trekken en niet veel later begint het behoorlijk te regenen. Terwijl het regent draai ik een zandpad op en na eerst de nodige doornstruiken te hebben gepasseerd begint de grond te veranderen in een drassige rode modderpoel met sporen van landbouwvoertuigen. Bah... wat een bende!

Zo is het genoeg geweest... korte route naar het eindpunt!

Mag ik wel naar binnen?

Na de rode bagger draai ik een grindweg op en begint de regen over te gaan in een stortbui :-(. Ik besluit te gaan schuilen bij een elektriciteitshuisje maar na een kwartier wachten en een blik op het wolkendek geef ik de hoop op. Ik besluit niet langer te wachten en te kiezen voor de verkorte route naar Saint-Dié-des-Vosges. Dit is de grootste plaats in mijn route met diverse mooie gebouwen zoals het station. Ik sta er niet lang bij stil en probeer het stadje zo snel mogelijk te doorkruisen op weg naar de Auberge in het nabij gelegen dorp Taintrux.

De laatste 10 kilometer naar Taintrux gaan over eenvoudige, toegankelijke bospaden. Links en rechts van mijn route ontspringen regelmatig smalle singletracks. Wauw! Hier kun je een dag lang veel plezier beleven. Het is verleidelijk om ook even één van de paadjes naar beneden te denderen maar ik wil niet te ver van de route afwijken. De komende dagen ga ik zeker dit soort paadjes meepakken dus mijn kans komt nog! Op naar eindpunt Taintrux.

Aangekomen bij de auberge na een mentaal zware dag

Eindelijk... de beloning!

De auberge ligt afgelegen en ziet er verzorgd uit. Ondanks mijn vieze voorkomen word ik hartelijk ontvangen en naar mijn kamer geleid. De aankomst bij de auberge is in meerdere opzichten een verademing. Ik ben verlost van de modder, de zon lijkt terrein te winnen, er is een lekkere warme douche en ik kan genieten van een heerlijk biertje! Hemels!

20170504_180121
Cheers! Biertje in de zon.

De auberge blijkt een voltreffer als je houdt van comfort en lekker eten. Ik had er niet direct op gerekend maar er wordt mij een heerlijk menu voorgeschoteld en de volgende ochtend is het ontbijt ook weer dik in orde.

Op naar dag twee! Regen? Zon? Singletracks?
Binnenkort meer!